Zuzanna Orlińska

Opis ze strony wydawnictwa:

„Najnowszy, szósty tom z serii Zdarzyło się w Polsce. 
Witaj w sercu dawnej potęgi! Wkraczasz do krainy, która przez stulecia pisała własną historię. Od ponownego przyłączenia Mazowsza do Korony Polskiej minęło dokładnie pięćset lat. Poznaj miasto, które było stolicą naszego kraju, zanim ktokolwiek pomyślał o Warszawie, biskupów budujących potężne katedry i rycerzy biorących udział w bitwach, które zmieniały losy regionu. Odkryj zapomniane sekrety i wielką politykę niezależnego Mazowsza, gdzie twardą ręką rządzili polscy władcy – Władysław Herman i Bolesław Krzywousty.

Dziesięć opowiadań. Dziesięć kluczowych momentów w dziejach Płocka. Ponad pięćset lat historii widzianych
oczami młodych bohaterów — kowali, skrybów, karczmarzy i królewiczów. Płock — jedno z najstarszych
polskich miast — był pogańskim ośrodkiem kultowym, stolicą Polski, siedzibą książąt mazowieckich. Ta książka
opowiada, jak to wszystko się zaczęło i jak się zmieniało.”

Autorami dziesięciu opowiadań zawartych w tym zbiorze są Grażyna Bąkiewicz, Paweł Wakuła, Kazimierz Szymeczko i ja. Napisane przeze mnie opowiadania noszą tytuły: Księga brata Bociana i Szczęście księżniczki. Pierwsze z nich mówi o czasach, w których na Mazowszu istniało państwo Miecława, dawnego urzędnika dworskiego króla Mieszka II. Mieszkaniec płockiego podgrodzia Krzosek poznaje sekret skarbu, przechowywanego przez tajemniczego brata Kleta, zwanego Bocianem. W drugim opowiadaniu sięgnęłam po temat związany z panowaniem mojego ulubionego władcy – Władysława Jagiełły. Akcja toczy się w roku 1410, gdy król przygotowywał się do wojny z Krzyżakami i starał się pozyskać jako sojusznika panującego na Mazowszu księcia Siemowita IV. Bohaterkami tego opowiadania są mazowieckie księżniczki, Cymbarka i Ofka. Jak można przypadkiem zneutralizować krzyżackiego szpiega? Przeczytajcie!

Wydawnictwo Literatura

Tata Ewy wprowadza się do kamienicy przy ulicy Piotrkowskiej w Łodzi, by dokończyć pisanie książki o urodzonym tam wybitnym pianiście, Arturze Rubinsteinie. Twierdzi, że to dobre miejsce, by „poczuć ducha” bohatera biografii. Nawet mu się nie śni, że jego córka nie tylko poczuje tego ducha, ale zobaczy go na własne oczy. Pewnej nocy Ewę budzą dźwięki fortepianu. Wędrując przez opustoszałe pokoje odkrywa, że w salonie przy instrumencie siedzi dziwnie, ale sympatycznie wyglądający pan.

To duch Artura Rubinsteina, który tak bardzo kochał życie, że nie potrafi na dobre rozstać się z tym światem. Tyle tu przecież doświadczył! Gadatliwy duch bardzo chętnie dzieli się wspomnieniami z Ewą. Każdej nocy wyrusza z nią w podróż przez czas i przestrzeń – do dawnej Łodzi, Szwajcarii, gdzie mieszkał Ignacy Jan Paderewski, do San Francisco na konferencję inaugurującą działalność Organizacji Narodów Zjednoczonych, a nawet na szczyt Wezuwiusza. Wprawdzie pyszałkowaty, wybuchowy i nieco psotny, duch wydaje się jednak całkiem niegroźny. Wkrótce Ewa odkrywa, że to tylko pozory. Pod maską miłego staruszka, przesadnie dbającego o swe siwe loczki, kryje się trudny przeciwnik. Czy uda jej się go przechytrzyć?

Wydawnictwo M

Nie bardzo wierzę w podział na książki „dla dzieci” i „dla dorosłych”, ale jeśli mielibyśmy się go trzymać, to właśnie ukazała się pierwsza moja książka dla dorosłych.

„Sonka. Zmierzch Jagiełły” jest pierwszym z zamierzonych trzech tomów, opowiadających o losach czwartej i ostatniej żony Władysława Jagiełły. Historia osoby dość tajemniczej, której własnych słów czy przemyśleń próżno szukać w źródłach. Właśnie z tego względu, że osobowość Sonki (przepraszam, królowej Zofii!) wymyka się poszukiwaniom historyków, postanowiłam ukazać ją oczami stykających się z nią osób. Inaczej widzi ją starzejący się mąż Jagiełło, a inaczej zakochany w niej rówieśnik Jan Hincza z Rogowa. Jeszcze inne rysy do portretu królowej dodaje obyta na dworze królewskim, pochodząca z potężnego rodu Szafrańców Konstancja Koniecpolska oraz wyspecjalizowany w politycznych intrygach podkanclerzy Stanisław Ciołek. Postać Zofii łączy tę czwórkę, ale oprócz tego każde z nich ma swoje sprawy i własny krąg oddziaływania. Dlatego powieść ta jest nie tylko biografią jednej osoby, a raczej szeroko zakrojonym opisem świata, w którym żyła i działała. Mimo beletrystycznej formy zachowuje ścisłą wierność źródłom. Przygotowując się do pracy nad nią przeczytałam ponad sześćdziesiąt książek, nie licząc artykułów i publikacji internetowych, poświęconych często bardzo szczegółowym kwestiom, np. średniowiecznych łowów…  Mam nadzieję, że ta gruntowna dokumentacja pozwoli Czytelniczkom i Czytelnikom zanurzyć się  naprawdę głęboko w barwny świat piętnastowiecznego królestwa Jagiełły.

Autorka w niezwykle subtelny sposób ukazała, jak wyglądało życie na królewskim dworze, pełne intryg, spisków, matactw i nieprzychylnych spojrzeń. Pięknie oddała realia epoki, pokazując, gdzie było miejsce kobiet, i to choć one niejednokrotnie ratowały sytuację, wszystkie zasługi były przypisywane mężczyznom.
Powieść ta momentami niezwykle wzrusza i rozdziera serce na tysiące kawałków, a za chwilę wywołuje zdumienie, zaskoczenie bądź nawet złość i oburzenie na zaistniałą sytuację. Fabuła gwarantuje emocjonalną huśtawkę, bez chwili na złapanie oddechu. Konsekwentnie budowane napięcie nie opuszcza czytelnika do samego końca…
Akcja toczy się dość szybko, potrafi zaskoczyć, nie sposób przewidzieć, w którym kierunku się potoczy. Szczegółowe opisy tworzą w wyobraźni obrazy tak dokładne, że momentami można odnieść wrażenie, że jest się czynnym uczestnikiem opisywanych wydarzeń. Łatwo wyobrazić sobie opisywane miejsca, poczuć ich klimat, dać się ponieść chwili.

Ewelnaczyta

Wielkie brawa należą się pisarce za literacki warsztat, ale także za znajomość historii z jej wszystkimi niuansami i odcieniami. Widać, że pani Orlińska wykonała tytaniczną pracę, zbierając materiały. Wiedza to jedno, ale umiejętność jej opisania i przekazania w interesujący i trzymający w napięciu sposób, to wielka zaleta (i tylko nielicznym się to udaje).

Ogromnym plusem są psychologiczne portrety. Mamy okazję poznać nie tylko perypetie tytułowych bohaterów, ale również ich przeżycia wewnętrzne, rozterki, lęki, marzenia…
Z zaciekawieniem śledzimy relacje między Sonką i Jagiełłą, rozwój ich związku, wzajemne obawy i oczekiwania, rozczarowania i spełnienia…
Opis ostatnich chwil życia króla to dla mnie wisienka na torcie.

Majstersztykiem są też kreacje postaci drugoplanowych, a nawet epizodycznych. Poznajemy całą galerię mniej lub bardziej znanych z historii książąt, rycerzy, szlachciców, artystów, duchownych, dworzan i dwórek, kronikarzy…
Intrygujące i zaskakujące są powiązania między bohaterami, co dodatkowo buduje napięcie (trudno nie wspomnieć w tym kontekście o złożonych relacjach między królem i jego bratem – Świdrygiełłą).

„Sonka…” to wielka gratka dla miłośników dopracowanych i rzetelnie napisanych powieści historycznych. Lektura tej prozy była dla mnie ucztą duchową, tym bardziej, że autorka zadbała także o piękną polszczyznę, barwny język i wysoki styl.
POLECAM SZCZERZE !!!

Allison

Czytając tę książkę, miałam poczucie uczestnictwa w intymnym, cichym dramacie, który rozgrywa się gdzieś na marginesie podręcznikowej historii. Orlińska nie pisze o wielkich bitwach – pisze o drobnych gestach, emocjach, przemilczeniach. O tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami komnat, gdzie polityka miesza się z codziennym lękiem i pragnieniem bycia kochaną. To książka o samotności w świecie pełnym ludzi, o zmaganiu się z rolą, jaką narzuciła dynastia, o dojrzewaniu w cieniu ogromnej odpowiedzialności.

Szczególne wrażenie zrobiło na mnie to, jak delikatnie i z jaką empatią autorka prowadzi czytelnika przez skomplikowany wewnętrzny świat bohaterki. Sonka nie jest postacią wyidealizowaną – ma swoje wady, myli się, bywa bezradna – a przez to staje się bardziej ludzka. W jej losie można odnaleźć uniwersalne pytania: o własną wartość, o granice lojalności, o sens osobistych wyborów wobec oczekiwań innych.

Po zamknięciu książki długo myślałam o tym, jak wiele historii takich jak ta – cichych, kobiecych, pomijanych – pozostaje nieopowiedzianych. „Sonka. Zmierzch Jagiełły” to dla mnie nie tylko lektura, ale doświadczenie. To powieść, która nie krzyczy, nie narzuca się, ale mówi do czytelnika spokojnym, pełnym godności głosem.

Ewelina_czyta

Bardzo się cieszę, że moja książka o królowej Jadwidze została jedną z lektur zaproponowanych uczestnikom VI Olimpiady Literatury i Języka Polskiego dla Szkół Podstawowych w roku szkolnym 2024/2025. Olimpijczyków i ich Rodziców, którzy piszą do mnie zaniepokojeni tym, że nigdzie nie mogą dostać książki „Z Bożej łaski Jadwiga, król” chciałabym uspokoić – Wydawnictwo Literatura już pracuje nad dodrukiem, książka będzie też dostępna w wersji e-book.

Kropka

Każda rodzina ma swoją historię, a historie wszystkich rodzin zebrane razem stanowią historię świata. W tej książce zapraszam was do poznawania dziejów Polski poprzez dzieje rodzin żyjących tu od X wieku naszej ery aż po współczesność. Znajdziecie tu rodziny królów i książąt, lecz również wielkich wodzów, wynalazców, uczonych i artystów, zarówno szlachty, mieszczan jak i chłopów. W tym, żebyście nie pogubili się w związkach między bohaterami i nie pomylili się obliczając wszystkie „pra” opisanych tu praprzodków pomogą drzewa genealogiczne. To wykresy pokazujące, pokolenie, po pokoleniu, jak powiązani są ze sobą krewni.

Na pewno zauważycie, że między przedstawionymi w książce drzewami genealogicznymi zachodzą liczne związki.  Pradziadek Jana Sobieskiego jest jednocześnie teściem praprapraprawnuka Zawiszy Czarnego, a nazwiska Czartoryskich i Zamoyskich splatają się ze sobą wielokrotnie w różnych pokoleniach.  W taki właśnie sposób, z plątaniny rozrastających się szeroko gałęzi tworzy się historia kraju, w którym żyjemy.

Czy historia może rosnąć na drzewie? Przekonajcie się sami.   

Jaką rolę w genealogii obecnych władców Wielkiej Brytanii i Hiszpanii odegrał wybuch Powstania Listopadowego w Warszawie? Co Sobiescy z Polski mają wspólnego ze szkocką dynastią Stuartów ? Kto był ostatnim męskim potomkiem rodziny Piłsudskich z Zułowa ? Odpowiedzi na te wszystkie pytania ukryte są w drzewach genealogicznych rozrysowanych przez Aleksandrę Fabię na kartach „Ładnej historii”. Te drzewa cały czas rosną, bieg historii się nie zatrzymuje. Tuż przed oddaniem tej książki do druku zmarła królowa Elżbieta II i jej autorki zdążyły jeszcze uwzględnić tam wstąpienie na tron Karola III. Natomiast już po jej ukazaniu się zmarł Kazuyasu Kimura…

Mały pokój z książkami

„Ładna historia” wypełniona jest po brzegi faktami i ciekawostkami. I proporcja tych dwóch jest idealnie zrównoważona. Dzięki temu książka nie jest przegadana, trudna czy niezrozumiała. Jest natomiast bardzo ludzka. I nie jest to tylko leksykon postaci. To też cała masa ciekawostek o tym, jak żyło się setki lat temu. Znajdziesz tu więc informacje o przydomkach polskich władców, strojach średniowiecznych dam, królewskich ucztach, czy polskich noblistach. A oprócz tego są tu drzewa genealogiczne, które prezentują powiązania między opisywanymi postaciami (najlepiej oglądać je razem z dzieckiem, są dosyć szczegółowe).

Jeśli chcesz zaciekawić swoje dziecko historią polskich rodów (od X w. po współczesność), to koniecznie sięgnij po „Ładną historię”. Takich książek wciąż jest niewiele, dlatego nie przechodź obok niej obojętnie.

Mama Basi czyta

„Ładna historia” to cały las. Las drzew genealogicznych różnych polskich rodów, poczynając od Mieszka I na Piłsudskim kończąc, a w tle ciekawostki dotyczące ich zawiłych losów i czasów, w których żyli. Nie brak tu spisków, intryg, miłosnych zawodów, świetlistych planów i kompletnych porażek. (…) Historyczny pudelek.pl w pełnej krasie. Dla tych, którzy lubią wiedzieć, kto, z kim i dlaczego.

Zuzanna Orlińska z typową dla siebie wprawą sortuje ciekawostki historyczne, wydobywa smaczki, porządkuje chronologię. Czytając naprawdę można uwierzyć, że historia to bułka z masłem i przy odrobinie wprawy i zaangażowania da się ją opanować równie skutecznie jak robią to autorki.

Można czytać na wyrywki, albo godzinami biegać palcem po genealogicznych gałęziach. Nie sposób się tu nudzić. „Ładna historia” pięknie porządkuje wiedzę, która na lekcjach historii często miesza się i nie składa w całość. Ale przede wszystkim to niezła zabawa.

Mała czcionka